Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1
Zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych Zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych dotyczy zazwyczaj osób z żylakami kończyn dolnych, pacjentów mających wprowadzony do żyły obwodowej wenflon lub cewnik a także osób z wrodzonymi lub nabytymi zaburzeniami krzepnięcia krwi. Zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych jest zupełnie różną chorobą od zakrzepica żył głębokich, daje zwykle inne objawy i odmienne jest leczenie tych schorzeń. Najczęściej dochodzi do zakrzepu wolno płynącej krwi w żylakach kończyn dolnych. Objawia się to silnym bólem, zaczerwienieniem (odczyn zapalny) i wyczuwalnym stwardnieniem w miejscu obecnych wcześniej żylaków. Zakrzepowe zapalenie dotyczy zwykle ograniczonej powierzchni i zwykle nie stanowi zagrożenia dla życia, niemniej jednak jest to schorzenie bardzo bolesne w znacznym stopniu ograniczające chodzenie. Zazwyczaj wymaga jedynie leczenia zachowawczego, chociaż konieczne jest wykonanie USG doppler żył celem wykluczenia współwystępowania zakrzepicy żył głębokich, która może prowadzić do zatorowości płucnej. W leczenie zapalenia żył powierzchownych stosuje się zarówno leki doustne, żele stosowane miejscowo na skórę oraz w niektórych przypadkach heparynę w zastrzykach podskórnych. Leczenie trwa kilka do kilkunastu dni i powoduje ustąpienie dolegliwości bólowych. Stwardnienie i przebarwienie skóry ustępuje znacznie później. Ponieważ zakrzepowe zapalenie żył może nawracać wskazane jest usunięcie żylaków kończyn dolnych. Pilne leczenie operacyjne może być konieczne w przypadku skrzepliny zlokalizowanej w miejscu ujścia żył powierzchownych (żyły odpiszczelowej lub odstrzałkowej) do układu głębokiego, co może grozić oderwaniem się skrzepliny i zatorowością płucną i polega na podwiązaniu ujścia żyły powierzchownej, co blokuje możliwośc powstania zatoru. Podobne dolegliwości daje zakrzepowe zapalenie żył powierzchownych kończyny górnej po założonych wenflonach i cewnikach do podawania płynów i leków. Leczenie jest takie samo jak w przypadku zakrzepowego zapalenia żył kończyn dolnych rozszerzone o usunięci powodującego zakrzep wenflonu lub cewnika. Zakrzepica żył głębokich Zakrzepica żył głębokich kończyn dolnych jest znacznie poważniejszą chorobą od zakrzepowego zapalenia żył powierzchownych. Wiąże się ona z wysokim ryzykiem wystąpienia zatorowości płucnej, dlatego wymaga we wczesnej fazie leczenia szpitalnego, gdy obejmuje zasięgiem żyłę podkolanową i żyły położone bliżej serca. Przyczyn wystąpienia zakrzepicy jest wiele. Zwykle musi wystąpić jednoczasowo kilka czynników aby doszło do zakrzepicy żył głębokich. Najczęstszymi przyczynami są: wrodzona lub nabyta nadkrzepliwość (trombofilia), unieruchomienie, choroba nowotworowa, doustna antykoncepcja hormonalna, czy przebyta wcześniej zakrzepica. Im więcej czynników ryzyka, tym większe ryzyko zakrzepicy np. długi lot samolotem palącej kobiety, z trombofilią i przyjmującej doustne leki antykoncepcyjne. Pierwszymi objawami zakrzepicy jest ból, a następnie obrzęk łydki. W przypadku masywnej zakrzepicy może dochodzić do obrzęku uda. Zazwyczaj samo badanie lekarskie wystarcza do postawienia rozpoznania, jednak rozstrzygającym badaniem jest USG doppler żył kończyn dolnych, uwidaczniające, które żyły są zajęte zakrzepicą, jak stare są zmiany i czy czoło skrzepliny jest ruchome (balotuje), co sugeruje zwiększone ryzyko zatorowości płucnej. Leczeniem z wyboru jest podawanie leków przeciwzakrzepowych, początkowo heparyny a następnie doustnych antykoagulantów. Leki doustne dzielimy na klasyczne (acenokumarol, warfaryna) i nowe (rywaroksaban, dabigatran). Należy podkreślić, że rolą tych leków nie jest rozpuszczenie skrzepliny, a jedynie zapobieżenie powiększaniu i nawrotowi zakrzepicy. Dawkowanie klasycznych doustnych leków przeciwzakrzepowych jest ustalane na podstawie wskaźnika INR, oznaczanego z krwi żylnej pacjenta. Wartości terapeutyczne wynoszą 2-3,5. Zwykle konieczne jest oznaczanie przez kilka dni wskaźnika celem uzyskania właściwych wartości INR i wyznaczenia odpowiednich dawek leku. Przyjmowanie wymaga kontroli INR następnie co tydzień-dwa, póxniej co najmniej raz na miesiąc, do końca leczenia. Konieczność cyklicznego oznaczania INR wynika z możliwości wpływania na ich skuteczność przez inne leki i stany chorobowe. Oznaczenie INR nie zawsze wymaga wizyty w laboratorium, istnieją podręczne (np. INRatio2) urządzenia do oznaczania INR na zasadzie podobnej jak w glukometrze. Ewentualna modyfikacja dawki leku wymaga wizyty lub kontaktu telefonicznego z lekarzem prowadzącym. Nowe leki, których przyjmowanie nie wymaga pobrań krwi i oznaczeń INR, są droższe ale wygodniejsze w stosowaniu. Niestety w momencie przypadkowego urazu z krwawieniem lub potrzeby wykonania pilnej operacji nie istnieje natychmiastowe antidotum (jak w wypadku heparyny i klasycznych leków doustnych). W przypadkach rozległej zakrzepicy u młodych osób, która grozi amputacją kończyny, podejmuje się ryzyko rozpuszczenia skrzepliny przez podanie leku za pomocą cewnika wprowadzonego bezpośrednio do zakrzepu, wspomagając ten proces mechanicznym rozbiciem i odessaniem skrzepliny (urządzeniami Trelis lub Ekos). Stosowanie kompresjoterapii jest niezbędnym składnikiem leczenia zakrzepicy żył głębokich. Zastosowanie materiałów uciskowych na kończynę dolną ma na ceku zmniejszenie obrzęku towarzyszącego zakrzepicy. Walka z obrzękiem jest bardzo ważna, ponieważ zmniejsza ryzyko powstania w przyszłości przewlekłego owrzodzenia żylnego. W przypadku wystąpienia zakrzepicy u osób młodych wskazane jest przeprowadzenie badań w kierunku nadkrzepliwości (w której zapobieganie nawrotom zakrzepicy polega na leczeniu przeciwzakrzepowym prowadzonym przez całe życie), a osoby starsze powinny mieć przeprowadzona badania przesiewowe w kierunku chorób nowotworowych (gdyż zakrzepica może być pierwszym z objawów nowotworu).