Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1 Slideshow Image 2 Slideshow Image 3 Slideshow Image 4 Slideshow Image 1
Niewydolność żył powierzchownych jest wynikiem nieprawidłowej funkcji zastawek żylnych, co prowadzi do powstania odwróconego kierunku przepływu krwi w żyłach, czyli refluksu, a następnie do nieprawidłowego powrotu krwi z kończyn dolnych do serca. Refluks i zastój krwi powoduje rozciągnięcie żył i ucieczkę części krwi z żył do otaczających tkanek. To prowadzi do powstania objawów niewydolności żylnej, które obejmują w szczególności: - uczucie ciężkości lub ból kończyn dolnych nasilający się po przyjmowaniu pozycji stojącej lub siedzącej przez dłuższy czas, skurcze nocne, - obrzęki stóp, okolicy kostek i goleni, - pajączki żylne, poszerzenia żył a następnie żylaki, - zmiany troficzne skóry goleni: przebarwienia, wyprysk żylny, lipodermatoskleroza, - owrzodzenia żylne, - krwawienie z żylaków kończyn dolnych. Metody leczenia niewydolności żył powierzchownych to: - kompresjoterapia – noszenie wyrobów uciskowych, - tradycyjne leczenie chirurgiczne (w drodze usunięcia żyły), - skleroterapia (ablacja chemiczna), - zabieg wewnątrzżylny. Najpowszechniej stosowane metody wewnątrzżylnego zamknięcia niewydolnych żył powierzchownych - żyły odpiszczelowej lub żyły odstrzałkowej to: - wewnątrzżylna ablacja laserowa przy użyciu lasera diodowego (najlepiej długości fali 1470nm) oraz włókna światłowodowego (prostego, radialnego lub najlepiej 2-radialnego) - EVLT, - termiczna ablacja żył indukowana prądem o częstotliwości fal radiowych - RFITT, - ablacja parą wodną – SVS. W wyniku zabiegu wewnątrzżylnego niewydolne żyły przestają być drożne i zanikają. Krew z obszaru drenażu zamkniętej żyły odpływa do serca układem żył głębokich. Usunięcie niewydolnych żył nie powoduje niepożądanych następstw, ponieważ żyły te nie spełniają swojej funkcji a wręcz ich pozostawienie może stanowić zagrożenie dla zdrowia. Zabieg jest małoinwazyjny, przeprowadzony jest w znieczuleniu miejscowym przy zastosowaniu niezbędnej ilości leku znieczulającego. Praktycznie nie ogranicza codziennej aktywności życiowej pacjenta. Zabiegi wewnątrzżylne cechują się najwyższą skutecznością leczenia oraz charakteryzują się mniejszą liczba powikłań w stosunku do tradycyjnej chirurgii. Pacjent bez chorób współistniejących nie wymaga szczególnego przygotowania do zabiegu wewnątrzżylnego. Pacjent z chorobami współistniejącymi powinien przedstawić konsultację internistyczną lub kardiologiczną uwzględniającą wykonanie zabiegu wewnątrzżylnego w znieczuleniu miejscowym. W przypadku współistnienia chorób związanych z zaburzeniami krzepnięcia krwi należy oznaczyć grupę krwi, morfologię oraz parametry krzepnięcia. W dniu zabiegu pacjent może zjeść śniadanie oraz przyjąć wszystkie leki, którymi aktualnie jest leczony z powodu chorób współistniejących. Pacjent przyjmowany jest w godzinach popołudniowych, wskazana jest obecność osoby towarzyszącej pacjentowi, powinien też zapewnić sobie opiekę osoby trzeciej w dobie pooperacyjnej. Zabieg wewnątrzżylny przeprowadzany jest w sterylnych warunkach przy zastosowaniu jednorazowego sprzętu i prowadzony jest pod kontrolą ultrasonografii. Najpierw wykonujemy przezskórne nakłucie żyły igłą i wprowadzenie włókna do światła żyły powierzchownej. Skóra przed nakłuciem zostaje znieczulona i czasem wymaga nacięcia na długości ok. 1-1,5mm, samo wprowadzenie włókna jest bezbolesne. Następnie wykonujemy znieczulenie tumescencyjne podając w drodze kilkukrotnych nakłuć płyn znieczulający do obszaru wokół leczonej żyły. Płyn znieczulający to 0,1% roztwór lidokainy buforowany dwuwęglanem sodu, najczęściej podajemy go w ilości 10ml na 1 cm długości leczonej żyły. Powoduje to zarówno znieczulenie, jak i obkurczenie się żyły na włóknie, co zapewnia lepszy kontakt włókna ze ścianą leczonej żyły. Następnie wycofując włókno dokonuje się przy użyciu energii cieplnej zamknięcia światła żyły. Nadmiar energii pochłaniany jest przez płyn znieczulający. Po zabiegu na miejsce wkłucia zakłada się opatrunek a na operowaną kończynę pończochę uciskową. Pacjent wypisywany jest bezpośrednio po zabiegu do domu. W okresie pooperacyjnym powinien: - stosować pończochę uciskowej o II stopniu ucisku bez przerwy przez 48 godzin a następnie w ciągu dnia przez 4 tygodnie, - stosować profilaktykę przeciwzakrzepową pod postacią iniekcji podskórnych heparyn drobnocząsteczkowych w dawce profilaktycznej przez 7 dni - zgłosić się na kontrolę po tygodniu, miesiącu, 3 i 6 miesiącach, podczas kontroli będzie miał wykonane badanie USG Doppler w celu oceny skuteczności zabiegu i podjęcia ewentualnej decyzji o rozszerzeniu leczenia. Pacjent w okresie pooperacyjnym zawsze ma zapewniony telefoniczny kontakt z lekarzem. Pacjent po zabiegu nie odczuwa istotnych dolegliwości bólowych a w miejscu nakłucia może pozostać niewielka blizna, żyła włóknieje a żylaki ulegają zanikowi w okresie od 3 do 6 miesięcy. Czasami, jeżeli żylaki nie zanikną lub zmniejszą się w stopniu niezadawalającym, leczenie należy rozszerzyć, najczęściej zalecane jest wykonanie echoskleroterapii piankowej. Powikłania, które zdarzają się najczęściej, to dolegliwości bólowe, podbiegnięcia krwawe, wybroczyny, krwiaki, stwardnienie w przebiegu leczonej żyły, miejscowy obrzęk, poszerzenie drobnych naczyń żylnych w okolicy leczonej żyły. Poważniejsze powikłania zdarzają się rzadziej, są to: zakrzepica żylaków, parastezje, uszkodzenia nerwów, przebarwienia, oparzenia skóry, zakrzepica dystalnych (obwodowych) żył głębokich. Powikłania te najczęściej ustępują samoistnie, mogą wymagać zastosowania leków przeciwbólowych lub maści zawierających niesterydowe leki przeciwzapalne. Bardzo rzadko występują powikłania poważne, do których zaliczamy zakrzepicę żył głębokich oraz zator tętnicy płucnej. Odsetek tych powikłań nie przekracza 1% a leczenie wymaga hospitalizacji. Specyficzną dla omawianych zabiegów formą zakrzepicy żylnej jest zakrzepica okolicy ujścia operowanej żyły wywołana energią cieplną (EHIT - Endovenous Heat Induced Thrombosis). W zależności od stopnia nasilenia wymaga obserwacji, leczenia zachowawczego lub hospitalizacji. Powikłania także mogą wyniknąć z reakcji na lek użyty do znieczulenia – lidokainy. Objawy niepożądane działania lidokainy to najczęściej parestezje i drętwienia wokół ust oraz w obrębie rąk, zwolnienie mowy, niepokój, euforia, senność, uczucie lęku, zaburzenia pamięci, rzadziej występują nudności, wymioty, drżenia mięśniowe, zaburzenia świadomości, w przypadku przedawkowania bradykardia, dekompensacja krążenia, omdlenie a w skrajnie ciężkich przypadkach zatrzymanie czynności serca. Reakcje alergiczne po zastosowaniu lidokainy występują niezwykle rzadko i zwykle mają charakter zmian skórnych, pokrzywki, obrzęków, objawów anafilaktoidalnych. Aby zapobiec wystąpieniu opisanych objawów należy stosować stężenie 0,1% lidokainy i podawać minimalną wymaganą ilość leku pod kontrolą USG w bezpośrednie otoczenie leczonej żyły. Bardzo rzadko zdarza się, że zastosowane leczenie nie doprowadzi do zamknięcia żyły lub po pewnym czasie dojdzie do jej ponownego udrożnienia (rekanalizacji). Decyzję o dalszym postępowaniu należy podjąć po indywidualnej i szczegółowej analizie. Każdy z zabiegów wymienionych powyżej nie jest przyczynowym leczeniem niewydolności żylnej, ponieważ jej objawy mogą wystąpić w różnych żyłach w różnym okresie czasu, dlatego po operacji mogą znowu pojawić się żylaki kończyn dolnych wywołane przez niewydolność innych żył, obecnie zdrowych np. odstrzałkowej czy żył przeszywających. Lekarz wykonujący zabieg wewnątrzżylny powinien dołożyć wszelkich starań, by uniknąć powikłań i odroczyć jak najdalej w czasie powstanie żylaków nawrotowych.
MediRaty